اعلام خطر در مورد راکوتان

اعلام خطر در مورد راکوتان

مدتهای بسیار طولانی قبل از عرضه قرصهای رآکوتان فقط روش درمان آکنه استفاده از انواع آنتی بیوتیکهای قوی بود.
از جمله این آنتی بیوتیکها که نتایج نسبتا خوبی داشتند می توان به تتراسایکلین و اریترومایسین اشاره کرد.بعد از یک سری تحقیق و آزمایش که روی این داروها انجام شدمتخصصان به این باور رسیدند که این آنتی بیوتیکها ریشه جوش و آکنه را از بیخ و بن خشک نمی کنند.بلکه در رفع التهاب موثرند و هیچ تاثیری در عامل ایجاد آکنه یعنی پروپیونی باکتریوم نداشتند.اینجا بود که با تولید مشتق اسید رتینویید یعنی ایزوترتینویین(رآکوتان) وارد بازار شد.اما طولی نکشید که باز نتایج آزمایش و تحقیق دانشمندان مشکلاتی را در تجویز این دارو به وجود آورد.عوارض جانبی این قرصها بقدری پر رنگ شد که خواص درمانی آنها را زیر سوال برد.از این رو بحث های بسیاری بر سر مسئله خطرناک بودن این قرصها به وجود آمد.سازمان جهانی غذا و دارو بارها اعلام کرد که باید تجویز این قرصها با نهایت دقت و زیر نظر پزشک متخصص صورت گیرد تا به امروز که دیگر تجویز این دارو را ممنوع اعلام کرد.
یکی از مهم ترین عوامل ممنوع کردن تجویز ابن دارو توسط سازمان جهانی غذا و دارو اختلال در عملکرد کلیه ها بود.مصرف این دارو باعث ایجاد بسیاری از نارسایی های کلیوی یا کبدی شده است.از آنجایی که مصرف این دارو باعث افزایش میزان چربی آن هم از نوع تری گلیسرید می شود مصرف این دارو برای افرادی که چربی خون دارند ممنوع می باشد.چرا که چربی ایجاد شده در خون رسوب کرده و میزان چربی خون را بالا می برد.